De laatste dochter – Verschijnt bij Novel Rebels Uitgevers

Om een boek uit te geven heb je tegenwoordig niet per se een uitgever nodig… maar het is wel erg fijn. Voor ‘De laatste dochter’ ben ik even op zoek geweest naar de juiste match, maar uiteindelijk heb ik die gevonden met de fantastische jonge uitgever Novel Rebels Uitgevers. Zij zijn gepassioneerd over Young Adult boeken van Nederlandse schrijvers. Perfect dus voor ‘De laatste dochter’.

Het gaat echt gebeuren: De laatste dochter verschijnt in april van 2023.

Momenteel ben ik samen met de uitgever me keihard aan het storten op de laatste redactierondes, beslissingen over de cover en het promotieplan. Dat is hard werken, maar tegelijkertijd ontzettend fijn om te doen. ‘De laatste dochter’ moet zo goed mogelijk worden natuurlijk.

Volg mij of Novel Rebels Uitgevers op instagram om niets te missen van de voortgang!

@Novelrebels

@r.s.e.gommer

Advertentie

5 reacties op ‘De laatste dochter – Verschijnt bij Novel Rebels Uitgevers

  1. Beste Renske,

    Een beetje een vreemd verhaal, maar: als ik aan het werk ben kijk (of, beter gezegd, luister) ik wel eens naar de video’s van Robin Rozendal/Riske. Die speel ik dan in vrij willekeurige volgorde af en afgelopen donderdag stond er op kantoor in de ochtend in een browsertabblad nog een video open die ik eerder had aangeklikt. Tijdens het klassieke “ik-kom-net-binnen-ik-moet-iets drinken-en-mijn-werkplek-gereed-maken-terwijl-ik-eigenlijk-alleen-maar-een-computer-die-al-klaar-staat-gebruik” procrastinatie toneelstukje dat men op kantoren opvoert — je kent het vast wel — besloot ik om de reacties op de video te lezen. Dit was de video met jou over jouw uitgeverij: ik vond wat je in de reacties schreef over jouw categorie en distributie ideeën heel bijzonder, en wat je in de verschillende video’s zei ook interessant, dus besloot ik om de Amazon preview van Black Sugar City te lezen. Ik ben eigenlijk niet zo bekend met Young Adult boeken en ook net iets ouder dan de doelgroep, maar tot nu toe heb ik ontzettend genoten van Black Sugar City en de wereld die je hebt gecreëerd! Maar dat is het ding: “tot nu toe” — ik wilde de trilogie kopen op Amazon, maar blijkbaar kunnen Amazon Kindle boeken niet gekocht worden met iDeal. Kunnen de boeken ook ergens anders gekocht worden? Met Google vond ik helaas niets. Ik zag ook geen e-mailadres op je site, dus plaats ik dit als reactie.

    Eigenlijk zou ik je nog een paar dingen willen vragen, maar ik kan me voorstellen dat je misschien niet zo’n zin hebt in vragen die zijn ontstaan door YouTube video’s en reacties van een paar jaar geleden 🙂

    In ieder geval hoop ik straks meer van BSC te kunnen lezen.

    Vriendelijke groet,

    Django
    (PS: om enige mogelijke misverstanden te voorkomen, ik ben NIET de Django waaraan soms wordt gerefereerd in Robin Rozendal video’s 😉 )

    Like

    1. Beste Django,

      Wat ontzettend leuk om zo’n uitgebreid bericht van je te krijgen. Dat je geïnteresseerd bent in Black Sugar City vind ik natuurlijk erg leuk om te horen! Helaas is de trilogie op dit moment inderdaad alleen verkrijgbaar op amazon, en in de reactie op Robin’s video las ik dat het voor jou lastig is om het daar te kopen omdat je niet via ideal kunt betalen. Nou doe ik zo af en toe een actie op amazon waarbij ik het eerste deel (Black sugar city, part I) een aantal dagen gratis verkrijgbaar maak. Ik heb dit nu ingesteld voor de komende paar dagen (vanaf morgen). Je zou kunnen kijken of je het boek wel kunt downloaden als hij gratis is op Amazon!

      Wat betreft de vragen: voel je vrij om ze hier te stellen!

      Hartelijke groet,

      R.S.E. Gommer

      Like

      1. Hi Renske,

        Bedankt voor je reactie!
        Het is gelukt met het downloaden van het eerste deel, ook bedankt daarvoor, ik zal het binnenkort lezen. 🙂
        Misschien moet ik toch maar eens een creditcard overwegen, haha!

        Ik wilde je iets vragen over psychologie en schrijven. Laat ik om te beginnen vermelden dat ik zelf geen enkele academische achtergrond in de psychologie heb, waarschijnlijk zal ik wat dingen door elkaar gooien en wat stoms zeggen (de prijs die helaas toch meestal betaald moet worden wanneer je de vragen van iemand via internet aanhoort. Sorry).

        Een vriendin van mij — soort van mijn “schrijfmentrix”, al zou ze zich waarschijnlijk (onterecht) tegen die term verzetten als ik haar zo zou noemen — heeft ooit psychologie gestudeerd, maar na haar studie wilde ze toch iets anders. Zij is toen schrijfster voor Nederlandse films en tv-series geworden. Dat ging heel goed, maar door de zware psychologische druk van goed werk willen leveren voor opdrachtgevers en angst voor afwijzing wanneer ze eigen ideeën instuurde heeft ze uiteindelijk besloten om te stoppen met professioneel/voltijd schrijven. Daarna heeft ze de diagnose AVPD/ontwijkende persoonlijkheidsstoornis gekregen. Ze schrijft nog wel, maar ze zet zich nu ook in voor de geestelijke gezondheid van schrijvers (met name in de context van AVPD, afwijzing/onzekerheid, en de manier waarop je naar de verbetering/verslechtering van je eigen schrijfwerk door de jaren heen kijkt).

        Recent waren we allebei met tv-opdrachten bezig en toen we het hadden over hoe het met elkaars voortgang ging, ging het al snel over de druk van afwijzing en de manier waarop we allebei het gevoel hadden dat schrijven met de jaren steeds moeilijker ging. Zij is wat ouder en heeft een stuk meer schrijfervaring (en kennis van psychologie) dan ik, maar ze heeft het ook veel over hoe AVPD haar leven beïnvloedt, wat het contrast in onze interpretaties van de “vermoeilijking” naar mijn mening extra interessant maakte: Zij dacht dat het vooral kwam door de angst voor afwijzing door een publiek/opdrachtgever/uitgever/jury/etc. en dat je op een gegeven moment het werk dat je in je hebt al eruit hebt laten komen (het klinkt hier wat mystieker of spiritueler dan hoe ze het bedoelde, het gaat meer om dat je de dingen die je interessant vindt behandeld hebt en misschien ook wel een soort schrijfmoeheid), terwijl ik dacht dat het meer een soort Dunning-Kruger ding was, je hebt meer ervaring dan je vroeger had en begrijpt beter wanneer je meer tijd in iets moet steken/je eerste idee niet goed genoeg is (niet goed genoeg voor wat je zelf wil met je verhaal, niet per se voor een jury of iets dergelijks).

        Mede hierdoor begon ik me een aantal dingen af te vragen, en misschien weet jij hier meer over: ik en die schrijfvriendin zijn via vergelijkbare ervaringen tot een vergelijkbaar punt gekomen. Echter, we denken dat we daar via verschillende “wegen” gekomen zijn. Denk jij dat schrijvers vergelijkbare psychologische processen doormaken? In hoeverre is het onze eigen perceptie die de processen op andere manieren rationaliseert, in plaats van dat de processen zelf verschillen? In hoeverre speelt persoonlijkheid een rol bij de ontwikkeling van schrijvers, en/of voelen bepaalde persoonlijkheden zich aangetrokken tot schrijven? Er bestaan talloze schrijversstereotypen (weemoedige alcoholist, kluizenaar, escapist, wereldverbeteraar (van incidentele problemen oplossen tot grootschalig proselitisme), op zoek naar adoratie, onverantwoordelijk, etc.) en of die accuraat zijn of niet, meestal impliceren ze, in verschillende gradaties, enige introversie of zelfs asocialiteit.
        Daarnaast, ken jij de “vermoelijking” (ik hoop het niet!) en hoe kom je er van af? 😉

        Ik heb al een heleboel getypt en ik wil je niet te veel lastig vallen, maar als je hier iets over weet of iets over wil vertellen ben ik heel erg benieuwd! 🙂

        Vriendelijke groet,

        Django

        Like

      2. Hoi Django,

        Wat een interessante vragen. Ik hoop dat ik je iets verder kan helpen.

        Laat ik beginnen met een van je vragen aan het einde: voelen bepaalde persoonlijkheden zich aangetrokken tot schrijven.
        In de basis denk ik dat iedereen, met wat voor persoonlijkheid ook, kan schrijven. Zodra je een idee hebt, passie en een beetje doorzettingsvermogen, moet het lukken. Toch herken ik wat je zegt, mensen die net wat introverter zijn, dus gemakkelijk tijd in hun eentje doorbrengen en meer gefocust zijn op hun innerlijke leven, zullen denk ik sneller gaan schrijven. Vaak zie je dit ook al vroeg in het leven aan kinderen die houden van lezen. Die liefde voor lezen gaat dan vaak over in schrijven.

        Verder ken ik ook het gevoel van dat het steeds moeilijker kan worden om te schrijven. Je krijgt afwijzingen en gaat steeds meer aan jezelf twijfelen. Daarnaast kun je inderdaad het gevoel krijgen dat je ‘uitgeschreven’ bent omdat je alles wat je in je heb al eruit hebt geschreven. Nou ben ik een paar keer in mijn leven op dit punt gekomen, maar er gelukkig ook weer uitgekomen. Wat mij hierbij hielp waren de volgende dingen:

        * Als je je schrijven opstuurt naar bijvoorbeeld uitgevers, opdrachtgevers, jury’s, wat dan ook, krijg je het gevoel dat je schrijft voor iemand anders. Je gaat steeds meer leunen op de goedkeuring van anderen. Waar ik steeds naar terugging was mijn eigen gevoel: wat wil ik zeggen? Wat wil ik de wereld meegeven? Wat vind ik belangrijk? Zolang ik daarbij kan blijven, maakt de afwijzing minder uit. Je hebt tenslotte iets neergezet dat je zelf mooi en belangrijk vindt.
        * Zodra je het gevoel hebt dat je ‘uitgeschreven’ bent, kun je een tijdje stoppen met schrijven. Misschien heb je inderdaad even niets te schrijven, niets te vertellen. Maar, als je verder leeft, zullen er altijd momenten komen dat je ergens boos over wordt, je ergens over verbaast of verwondert. Dat zijn de emoties die je volgens mij kunnen helpen om een nieuwe passie, een nieuw onderwerp te vinden om over te schrijven. Met schrijven wil je emotie opwekken, dus achter het schrijven moet ook emotie zitten.
        * Je kunt altijd meer leren over schrijven. Krijg je een afwijzing? Dan heeft dit denk ik vaker te maken met de structuur en de kwaliteit van het schrijven dan met het onderwerp. Zo heb ik meerdere malen een afwijzing gehad van verhalen waarvan ik achteraf dacht: ja, die heb ik te gehaast geschreven en er klopt nog van alles niet. Gelukkig kun je altijd meer leren over schrijven. Na een afwijzing kun je dus denken: oké, ik stroop mijn mouwen op en duik nog eens in de boeken en video’s over schrijven die er zijn.
        * Zorgen dat schrijven niet het enige in je leven is. Ik heb zelf een tijdje full time geschreven, maar merkte dat ik daar uiteindelijk toch inspiratieloos van werd. Ander werk naast schrijven kan ervoor zorgen dat je minder tijd hebt voor je schrijfwerk, maar wel meer in het leven blijft staan en inspiratie krijgt. Een goeie balans daarin is belangrijk, maar laat ik daar eerlijk in zijn: ik ben daar ook nog naar op zoek.

        Al met al denk ik inderdaad dat we als schrijvers toch allemaal door bepaalde dezelfde processen heen gaan. Altijd maar creatief zijn is niet makkelijk en misschien ook niet eens menselijk. Teleurgesteld en gedemotiveerd zijn na afwijzingen is ook meer dan logisch. Maar waar we denk ik uiteindelijk aan vast moeten blijven houden, is dat we mooie, belangrijke verhalen de wereld in willen sturen. En als we maar genoeg genieten van de verhalen die we zelf schrijven, zullen anderen dat ook doen.

        Ik hoop dat je hier wat aan hebt Django. Misschien dat je aan sommige punten wel wat hebt, aan anderen niet. In ieder geval is dit wat mij helpt en wat mijn gedachten er op dit moment over zijn!

        Hartelijke groet,
        R.S.E. Gommer

        Like

      3. Beste R.S.E. Gommer,

        Wow, bedankt, wat een mooie en behulpzame antwoorden! En zo snel ook — Excuses voor mijn late reactie, door wat onverwachte drukte heb ik helaas nog geen tijd gehad om te reageren of verder te lezen in BSC 1.

        Er is iets waar je aan refereert wat ik heel interessant vind: “in het leven blijven staan” terwijl je schrijft.
        Mij lijkt dat ook een essentieel iets. Ik heb nooit voltijd geschreven, maar in sommige periodes wel heel veel vrije tijd eraan besteed, en daarmee andere dingen opgeofferd. Dat is ook niet inspirerend. De balans vinden vind ik ook moeilijk.
        Het is soms ook onduidelijk hoeveel je echt “terugkrijgt” voor de uren die je erin stopt. In één van de video’s zei je volgens mij dat je ook muziek maakte (misschien haal ik iets door elkaar), dus misschien herken je dit:
        schrijven heeft in mijn ervaring een hele abstracte manier van oefenen en “beter worden” vergeleken met het oefenen van het bespelen van een muziekinstrument of zingen, bij instrumenten zijn er zoveel oefeningen en bestaande liedjes om te spelen dat je de tijd die je erin stopt duidelijker terug ziet in bijvoorbeeld je techniek.

        Een jaar geleden was een script dat ik had geschreven geselecteerd voor een filmfestival in Amsterdam.
        Er was op één van de dagen van het festival een middag waar personen met geselecteerde projecten elkaar konden ontmoeten. De andere personen daar kwamen veelal uit het buitenland en reisden het hele jaar door — dit was hun dagelijkse leven — de hele wereld over van filmfestival naar filmfestival, omdat ze soms geselecteerd waren of soms gewoon als gast. Velen kenden elkaar al jaren.
        Het was mijn eerste keer op zo’n festival en ik was daar niet alleen de jongste maar ook de enige met een baan naast schrijven en de enige die iets gestudeerd had dat niets met film/schrijven te maken heeft. Bij het voorstellen en elkaar leren kennen merkte ik helaas al gauw dat men daar niet bepaald van gediend was, als je nog iets anders deed of een ander soort achtergrond was je niet “echt”, sommige personen waren daar heel expliciet in. Het gekke was dat het leek alsof de mensen daar zich door de jaren heen op een bepaalde manier hadden omgevormd tot personen die alleen bestonden om jury-acceptatie te zoeken: ze schreven niet meer maar maakten in plaats daarvan alleen pitches voor dingen die ze “zouden kunnen gaan schrijven” gebaseerd op wat ze dachten dat de betreffende jury’s interessant zouden vinden. Tot daadwerkelijk gerealiseerde projecten was het eigenlijk nooit gekomen.
        Niemand leek enige interesses te hebben buiten conformeren aan festival tradities en industrie “regels”. Ik vond het heel erg jammer dat zoiets de norm leek te zijn.
        De enige uitzondering was een jonge vrouw die bijna elke dag een hele film schreef. Ze kwam uit een aristocratische Portugese familie die haar festival-reizen financierde en begon zonder overdrijven binnen 30 seconden na de start van ons eerste gesprek te praten over haar uitgebreide moordfantasieën, claimde ook daadwerkelijk wel eens iemand vermoord te hebben, en vroeg me of ik wist hoe je het best wiet kon smokkelen in het vliegtuig. Zonder twijfel de meest memorabele gesprekspartner die ik daar heb gehad, maar ik hoop ten zeerste dat ik haar nooit meer ontmoet. 😉 (Die laatste anekdote over deze schrijfster heeft weinig met de rest te maken, maar misschien is het een interessant voorbeeld van wat voltijd schrijven met iemand kan doen, hahaha :D)

        Als ik vragen mag, misschien is dit te persoonlijk, toen jij voltijd schreef, had je toen een specifiek “doel”? Iets zoals de tijd vinden om een boek af te maken omdat je anders niet genoeg vrije tijd hebt? Misschien proberen om professioneel schrijfster te worden? Gewoon heel veel plezier hebben?

        In ieder geval, opnieuw bedankt voor je antwoorden!

        Prettig weekend en hartelijke groet,

        Django

        (ik kon alleen bij deze eerdere reactie van jou op “beantwoorden” klikken, de knop miste bij de reactie hieronder)

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s